وقتي ناخواسته زن خونه ميشي!

دور و برم رو نگاه ميكنم.همه جاي خونه تميزه الا همين تيكه اي كه تو زاويه ديد منه.فردا يه لشگر مهمون دارم،البته از نوع خوبش.يعني از اونايي كه خستت نميكنن و از بودنشون معذب نميشي و هي مجبور نيستي مراقب رفتارت باشي تا يه وقت خداي نكرده سوتي ندي!خلاصه كه مهموني دوستانه هستش .البته تنها تفاوتش با مهمونياي ديگه همينه كه گفتم وگرنه دغدغه اش فرقي نميكنه و از 3-4 روز قبل ذهنم همش درگيره.هر چقدرم كه بخوام خودمو بزنم به بي خيالي بازم مغزم پره از كارهايي كه مونده و بايد انجامشون بدم.انقدر بي اختيار مرورشون ميكنم كه فردا بعد از بلند شدن از خواب مطمئنن آدم آهني وار انجامشون ميدم بدون هيچ گونه فكري.شبهايي كه فرداش مهمون دارم خواب كوفتم ميشه.انقدر كه ذهنم همش درگيره.

جون عمم الان اومدم يكمي وب گردي كه ذهنم آروم بشه اما بد تر قاطي شده!از يه طرف حواسم هم به چرت و پرتايي هست كه مينويسم و از طرف ديگه حواسم به بازي سوليتره كه اونور دارم بازي ميكنم و بدجور قفل شده تو هم و از يه طرف ديگه ابي داره خودشو جر واجر ميكنه" وقتي دلگيري و تنها،غربت تمام دنيا،از دريچه ي قشنگ،چشم روشنت ميباره" و از يه طرف ديگه هم هي نگام ميوفته به اين آشپزخونه كوفتي كه عينهو بازار شام شده!آخه بگو حالا وقت اين بود كه لوله سينك بگيره ؟!آخه من دردمو به كي بگم ؟؟

اهاي خدا!به جون خودم زن خونه بودن از خدا بودن هم سخت تره!باور نداري بيا واسه 1 روز جاهامونو عوض كنيم

دلم بچگی میخواد...

شايد الان لذت بخش ترين كار اينه كه يه ليوان بزرگ  پر از چايي كه بخارش بلند ميشه بگيري دستت و وايسي دم پنجره و از ديدن دونه دونه ي  برفها كه با رقص ميان رو زمين لذت ببري و هي نفس بكشي و هي بخار نفسهات رو بدي بيرون!اما خوب از اونجايي كه چايي دوست ندارم از خير اين كارميگذرم و همينجوري كه نشستم رو بروي پنجره و دارم تايپ ميكنم از ديدن اين منظره ي زيبا لذت ميبرم.

واي كه من چقدر با ديدن برف ذوق زده ميشم.درست مثل بچگي هام.اون وقتا كه شبا ميرفتم پشت پنجره به اميد اينكه هوا قرمز باشه تا فرداش برف بباره و مدرسه ها تعطيل بشن و بريم تو كوچه و برف بازي كنيم.وقتايي هم كه حساب و كتابهام درست از آب درميومدن و تعطيل ميشديم زود تر از روزاي معمولي بيدار ميشدم به عشق برف بازي و بر خلاف ميل باطنيم كلي لباس ميپوشيدم از ترس اينكه مامان يه وقت به اين بهانه نذاره برم بيرون.چه مزه اي ميداد واقعا!انقدر تو برف ميموندم كه پاهام و دستام از سرما سر ميشدن و نميتونستم ديگه تكونشون بدم.وااااااااي خداي من چقدر دلم بچگيمو ميخواد.دلم از اون آدم برفي ها ميخواد كه با كلي تلاش درست ميكرديم و يه هويج ميذاشتيم وسط صورتش و با التماس دو تا دگمه از مامان ميگرفتيم واسه چشماش.تازه يواشكي هم شال و كلاه خودمونو در مياورديم و ميذاشتيم رو سرش كه يه وقت خدايي نكرده سردش نشه!دلم اون سوزش دردناك رو پوستم رو ميخواد وقتي كه يه گوله برف ناغافل ميخورد تو صورتم و اشكم رو در مياورد.حتي دلم اون چكمه ي صورتي رو ميخواد كه روش عكس ميكي موس بود و چقدر وقتي پام ميكردمش احساس خوش تيپي بهم دست ميداد.يا اون دستكش هاي رنگي رنگي كه هر انگشتش يه رنگ  بود و انگشتاش نصفه بود و بجاش يه تيكه ي اضافي واسه پوشوندن سر انگشتها بهش وصل بود!

يادمه هميشه اولين برف كه ميومد ميرفتيم پارك ملت .تو بچگي ها قشنگ ترين صحنه  ديدن برفهایي بود كه از جلوي پرژكتور هاي بزرگ در ورودي پارك ميمودن پايين.مهيج ترين بخشش هم درست كردن آدم برفي هاي بزرگ بود كه بابا كمكمون ميكرد و هميشه انقدر بزرگ و قشنگ ميشد كه كلي آدم ميومدن و باهاش عكس ميانداختن.يادش بخير....

الانم بخاطر همون ذوق زدگي بيش از حد هي چند لحظه يكبار سرمو بلند ميكنم ببينم هنوزم داره ميباره يا نه كه خدا رو شكر همچنان ادامه داره.

پ.ن:میگم چقدر بده آدم انقدر سریع ضایع بشه ها!!!هوا صاف و آفتابی شده ٬انگار نه انگار که یه ساعت پیش مثل چی داشت برف میبارید!

شکرانه

امشب بعد از دو هفته میشه گفت اولین شبی هست که خیالم تا حدودی راحته و انگار یه بار بزرگی از رو دوشم برداشته شده.بابا بعد از ظهر از بیمارستان مرخص شد و برگشت خونه و دل هممون کلی شاد شد.خدا رو شکر ۴-۵ روز پیش با آنژیو رگ قلبش باز شد و کارش به عمل باز نکشید و الانم خیلی سرحال و خوبه.منم الان با اینکه خیلی خسته ام و از صبح همش درگیر کارای بیمارستان و این چیزا بودم اما خوشحالم و دلم شاد و شنگوله

ممنونم از همتون بخاطر محبتتون و بخاطر دعاهاتون.

بدی ما آدمها اینه که تا چیزی رو داریم و جلو دستمونه قدر و ارزشش رو نمیدونیم.کافیه اون چیز رو ازمون بگیرن یا از دست بدیم تازه میفهمیم که چقدر اون واسمون ارزش داشته.

این روزا تازه دارم میفهمم بودن پدر و مادر کنار ادم میتونه چه نعمت بزرگی باشه.این روزا که بابا مریضه و حال و روز خوبی نداره فهمیدم که چقدر دوستش دارم و چقدر برام بودنش مهمه.فهمیدم که تحمل درد و مریضیش رو ندارم و حاضرم همه چیم رو بدم اما اون سالم کنارم باشه.فهمیدم که هیچکسی نمیتونه مثل اون بهم حس امنیت و دلگرمی بده و فهمیدم که چقدر به بودنش احتیاج دارم.

وقتی میبینم چطوری خودش رو اروم نشون میده تا ماها ناراحت نباشیم و غصه نخوریم داغون میشم.

این روزا از فکرایی که تو سرم میاد میترسم.حتی فکرش هم داغونم میکنه.فکر اینکه یه روزی نباشه کنارم ..................خدایا خودت میدونی نمیتونم تحمل کنم٬پس این قلب مهربونش رو زودتر آروم کن.