صدای بی صدا

اینکه به بهانه درس خوندن کتاب بگیرم دستم و غرق شم توی فکر و خیال و رویا...

این دلهره های شب امتحان و کارای انجام نداده رو دوست دارم و دارم لذت میبرم ازشون

خوبی دوباره درس خوندن بعد از چند سال اینه که فهمیدم قدر تک تک لحظات این روزا رو بدونم ٬فهمیدم که این روزا دیگه شاید تکرار نشن و از همه چیش لذت ببرم

 وقتی پشت صندلی تکی کلاس میشینم احساس بچه بودن میکنم.نمیدونم این میز و صندلیا چه رمز و رازی دارن که ادم وقتی پشتشون میشینه حس زندگی میاد تو وجودش.البته اینو منی که چند سال دور بودم از درس و کلاس و دانشگاه حس میکنما!وگرنه واسه اون دختر پسری که سال اول دانشگاهشونه و یه سره بعد دبیرستان اومدن دانشگاه این میز و صندلی ها کسل کننده ترین جای دنیاست!

میخوام دوباره شروع کنم به نوشتن .یه جورایی دلتنگ اینجا شدم چند وقتیه.باید دست از تنبلی بردارم !